انرژي هسته اي حق مسلم كيست؟!

چند صباحي مي شود كه با همت تنها رسانه تصويري كشور و برخي مطبوعات و جرايد ، جمله موزون «انرژي هسته اي حق مسلم ماست» ورد زبان و ذهن همه شده است.

 كمتر كسي را مي بينيد كه بر پشت ميكروفون خبرنگار صدا و سيما قرار بگيرد و به گونه اي اشاره اي به اين جمله نداشته باشد.

حقيقتش را بخواهيد شخصا نمي دانم واقعا چند درصد از شهروندان اين ديار طرفدار انرژي هسته اي بدين قيمت و هزينه؟! و چند درصد طرفدار روش آقايان در سياست خارجي كشورمان در حوزه انرژي هسته هستند. اي كاش در اين موج يك سويه رسانه ها به ديگراني هم كه شايد نظرات دگري در اين زمينه دارند، اجازه ابراز نظر مي دادند.

غرض آنكه: تصور بنده از ابتدا شروع ماجراي هسته اي

-البته  بدين داغي و تندي-  آن بوده كه بخشي از مردم با روشي كه آقايان در پيش گرفته اند مخالف بوده و حتي برخي عدم دستيابي به انرژي هسته اي را در شرايط كنوني، با اين هزينه گزاف( هزينه اي معادل يك تحريم و يا جنگ)  ترجيح مي دهند . اما خوشبختانه يا متاسفانه! فضا و فرصتي براي اظهار نظرشان فراهم نبوده و شايد هم هزينه اظهار نظر در اين زمينه را برايشان بالا برده ايم به گونه اي كه ماجراي انرژي هسته اي و مسلم بودن حقش براي ما! سراز طنز هاي روزانه بازار وsms  تلفن هاي همراه مردم در آورده و هر روز طنزي پيرامون آن ساخته ميشود.

طنز، همان نقد كم هزينه و غير مستقيم مردم است . عرصه يي كه مردم ايران در طول تاريخ دستي توانا در آن داشته و در شرايط مختلف تاريخي، مخصوصا در فضاي بسته سياسي، بدان متوصل شده و اهداف خود را پي گرفته اند.

احزاب سياسي نيز - كه برآمده از همان مردمند- دقيقا همان راه را درپيش گرفته اند.  سياست سكوت وانتظار.

 البته با اين اوصاف، بخشي از مردم با كشاندن ماجرا به حوزه طنز شايد از دوستان سياسي و حزبي هم جلوتر بوده و دست به كنشي زده اند و كمتر بسان احزاب دچار استيصال و واكنشند. كمي پيگيري و مطالعه روزنامه هاي اخير نشان مي دهد كه كمتر حزب سياسي در اين چند صباح دست به اعتراض و تقابل با ديدگاه رسمي زده است. به قول دوستي، شايد برخي از آنها از همين جنسند و با سياست هاي موجود هسته اي موافق و يا هم اظهار نظر رسمي و علني در فضاي يك سويه رسانه يي و موج تبليغاتي حاكم  را نوعي خود كشي سياسي و عملي پر هزينه مي دانند.

 شايد؟!!